Reisverslag 3/4
 
 

´s Ochtends konden we niet vanuit onze slaapzak sneeuw smelten. Vanwege het weer moesten we dit buiten doen. Dit klinkt heel tegenstrijdig, maar de wind waaide onder het doek van de voortent door de binnentent. We wilden niet gezandstraald worden en de binnentent netjes houden, dus moesten we dit buiten doen, in de luwte van de tent en een stenen omheining. Dit smelten werd een terugkerend ochtendritueel. Het begon om 8 uur met veel kleren aandoen, dan met moeite de brander aansteken, sneeuw in de pan doen en wachten. Dit was vooral voor de tenen een grote opgave. Als één van ons zijn tenen niet meer voelde, ging hij in de tent uit de wind ziten om iets aan de situatie te verbeteren. om 10 uur hadden we twee liter voor de thermosflessen en een beetje voor de pap gesmolten. We kropen dan weer onze slaapzakken in waarna rond 13:00 onze tenen weer volledig functioneerden. Op dit tijdstip begon de dag. Dit vond ik het ergst van de reis; ´s avonds vroeg in de slaapzak moeten vanwege de kou en dan in de ochtend koken en dan weer uren in de slaapzak liggen om bij te komen in een tent waar de matjes bij het voeteneinde overelkaar liggen. Uren heb ik in de tent gelegen en naar het plafond, Maarten of mijn vakje voor mijn spullen gestaard. Lekker slapen lukte ook niet vanwege de hoogte en we dronken veel te weinig, omdat smelten zo traag gaat.  

Drie dagen hebben we zo doorgebracht met slecht weer. De eerste dag zijn we om 13:00 naar kamp Nido 200 meter hoger en terug gelopen, de tweede dag begon het te sneeuwstormen en hebben we bij twee Australiërs uren in hun tweepersoonstent gekaart. Die avond konden we niet koken en sneeuw smelten, omdat de sneeuw in onze voortent blies. Vanaf 17:00 uur tot de volgende dag 10:00 uur konden we onze binnentent niet opendoen. Al onze kookspullen, schoenen, alles in de voortent en onze spullen buiten uiteraard waren ondergesneeuwd. We hadden wat koekjes gegeten enwat aangebrand gesmolten sneeuwwater gedronken. Die nacht waren we het er over eens: We gaan terug naar het basiskamp! De derde dag in Alaska, die ochtend was het weer wat beter. We besloten om toch maar sneeuw te gaan smelten en even af te wachten. Om 13:00 uur waren we klaar met het ritueel en voelden we onze tenen weer. Toch maar even doorzetten en in het bewolkte weer besloten we als acclimatiesatietocht naar het hoogste kamp, kamp Berlijn (5800 meter) te gaan. Rowdy, de Australiër ging mee, zijn vriendin bleef in de tent. In Nido spraken we een Ranger, hij zei dat het nog 3 dagen slecht weer bleef. Toen had ik het gehad. Ik wist zeker dat ik naar beneden wilde en niet nog 3 dagen naar het plafond wilde staren en mijn tenen wilde opwarmen. We zijn doorgelopen naar Berlijn en we hebben toen we weer in Alaska aankwamen onze spullen gepakt en zijn afgedaald naar het basiskamp. De twee Australiërs bleven in Alaska. Zij hebben een grotere tent dan wij en kunnen koken in de voortent, maar leuk is het niet. Doordat ze maar één grote tent hadden, waren ze minder flexibel dan wij. Wij konden zonder de tent af te breken afdalen naar Plaza de Mulas waar onze andere tent stond.

 

We werden in het basiskamp binnengehaald als helden, iedereen wilde alles weten. Hoe was het in Berlijn, wat een slecht weer, etc., etc., etc. We kenden echter maar weinig mensen. De samenstelling van de kooktent was volledig veranderd. Veel mensen waren het park uit en anderen zaten nog op de berg. Ook hoorde we dat veel tenten kapot waren gewaaid.  

De volgende dag barstte de bom. Het begon heel hard te sneeuwen in het basiskamp. De hele dag hebben we in de kooktent gezeten. Bellen kon niet, we konden de Refugio niet zien. Er is die dag een halve meter sneeuw in het basiskamp gevallen. Mensen konden die dag en de dag erna het park niet uit, vanwege lawine gevaar tussen het basiskamp en de uitgang 23 km verderop. We hoorden dat zelfs de weg van Puenta del Inca naar Mendoza een tijd onbruikbaar was vanwege de sneeuw. We raakten er steeds meer van overtuigd dat onze kansen om de top te bereiken verkeken waren, het was tenslotte al de veertiende dag.

Aan het einde van de dag klaarde het op en dat was wel een heel mooi gezicht. Overal sneeuw, alles wit. Iedereen kwam zijn tent uit en stond buiten foto´s te maken. Het beekje zat helemaal dicht. Er werden wakken gemaakt om water te halen. Het leven kwam weer op gang in het basiskamp. We dachten, als het mooi weer is morgen, dan halen we de tent naar beneden. Tijdens het avondeten kwamen we twee Spanjaarden tegen die tegelijk met ons het park inkwamen. Zij, de Australiërs en wij hadden ongeveer hetzelfde schema, zodat we elkaar steeds weer tegenkwamen. Zij hadden net als wij twee tenten, maar allebei waren ze kapot. Zij waren een dag eerder dan wij afgedaald naar het basiskamp. Gelukkig konden ze een tentje lenen van iemand. Van een Spaanse tv ploeg, die een reportage aan het maken was, hadden zij gehoord dat het de komende twee dagen mooi weer zou zijn. Twee dagen om de top te bereiken! De tv ploeg had veel meer toegang tot weerbronnen, zij hadden internetaansluiting etc., dus misschien klopte dit weerbericht wel. Twee dagen. We zouden in één keer naar het hoogste kamp, Berlin kunnen gaan en dan de volgende dag direct door naar de top! Echter, het weer was zo veranderlijk, we spraken af dat we in ieder geval onze tent in Alaska zouden ophalen en in Alaska zouden we wel verder zien. Maar ondertussen waren we wel weer scherp.

Lees verder