Reisverslag 2/4
 
 

De volgende dag was het dus een rustdag.  

De 14de januari was het nog steed goed weer en wilden we naar kamp Nido gaan op 5300 meter. Op 5000 meter haakten we af met zware hoofdpijn en zijn weer afgedaald. Die hoofdpijn heeft de rest van de dag bij mij geduurd. Ik heb nog nooit zoveel hoofdpijn in een vakantie gehad. En als de hoofdpijn net over was, gingen we verder naar boven en begon alles weer opnieuw. We werden ook veel wakker s“nachts met hoofdpijn in het basiskamp. De procedure was dan eerst met blote handen de vastgevroren dop van de thermosfles verwarmen om vervolgens een glas koud water te nemen en dan weer verder slapen. Na een aantal dagen werden we minder wakker en konden we zelfs een kort sprintje trekken in het basiskamp.  

15 januari gingen we onze eerste load naar kamp Nido brengen. Hevig vermoeid kwamen we aan in kamp Alaska op 5100 meter. Dan maar hier onze tent opzetten. we hadden de tent goed verankerd en zelfs wat stenen in de tent gelegd, zodat de wind geen vat op het grondzeil kon krijgen. We hadden scheerlijnen meegenomen om aan de tent te bevestigen, maar er waren geen ogen aan de tent om scheerlijnen aan te bevestigen. De Tadpole is net weer in productie gegaan het de Tadpole 2 heeft wel scheerlijnen. Goed dan, dan maar zonder scheerlijnen. Het weer was goed in de ochtend deze dagen.

Tegen het einde van de middag begon het ligt te sneeuwen in het basiskamp. Waar hadden we ook al weer gelezen dat sneeuw in het basiskamp hoogst uitzonderlijk was in het hoogseizoen?

Heet maakte ons niet uit, want wij zaten lekker te kaarten in de gezamelijke kooktent met wat Australiėrs.

25 minuten lopen van het basiskamp staat een grote hut/hotel met publieke telefooncellen. Dit is een stuk goedkoper (collect call) dan de 5 dollar per minuut bellen in het basiskamp. De eerste vraag was gelijk: Hebben jullie het gehaald?? Nee we zijn nog maar net in het basiskamp, maar alles is goed, het weer en de medische voorzieningen etc.  

De volgende dag was weer een rustdag in Plaza de Mulas. 

Na een dag rust in het basiskamp keerde het tij. In de nacht van 16 januari daverde onze eerste Viento Blanco over ons heen. Viento Blanco betekent witte wind. Wit omdat er een grote witte wolk om de top hangt en wind omdat er een orkaan over je heen dendert. Onze tent staat zonder scheerlijnen boven in een onbeschut kamp!! 10 dagen eten en fuel liggen boven, evenals de stijgijzers, pickel en donsjack.!! Ondertussen begaf in het basiskamp de tent van onze Duitse buurman het. De buurman was boven, dus ik had snel alle stokken er uit gehaald en er stenen opgelegd.

 

De volgende dag was er geen mogelijkheid om naar boven te gaan, tot in de middag bleef het waaien. Wat zou er met onze tent zijn gebeurd, vroegen we ons af. We hebben nog een tent, maar deze is eigenlijk niet goed voor boven. Benzine wordt ons door iedereen aangeboden die terugkomt, maar eten is een groter probleem.  

Na 6 nachten in het basiskamp gingen we de dag erna zenuwachtig naar boven, de wind was minder en de zon scheen weer. Na 6 nachten waren we goed geacclimatiseerd, het lopen ging goed deze keer. Na 4 uur zagen we een groen dak boven de heuvel, onze tent!!! Dit was een van de beste momenten van de vakantie, de tent heeft de Viento Blanco overleefd. Alles was er nog, geen scheurtje of iets. Wat een toptent, 2 nachten overleefd en dat zonder scheerlijnen.

Op deze hoogte moesten we sneeuw gaan smelten. Gewapend met de pickel hebben we een sneeuwveld afgestruind om sneeuw te gaan halen. Ik had mijn afvalzak nog niet gebruikt, dus deze kwam goed van pas. We hebben de zak helemaal volgeladen en tegen de voortent aangezet. Vanuit onze slaapzak konden we sneeuw pakken en in de voortent koken. De eerste regel van onze brander is: kook nooit binnen. Maar met de wind en de kou in ons achterhoofd hebben we deze regel overtreden.  

De wind nam deze nacht toe en ook die witte wolk kwam mij bekend voor. De wind was gedraaid en kwam vanaf de zijkant in. de tent ging aardig tekeer in deze Viento Blanco II, maar wij hebben een toptent, dus daar maakten we ons geen zorgen over. Wel maakten we ons zorgen over onze tassen, eten, stokken, fuel, stijgijzers en pickel die buiten lagen. De Tadpole is net een twee persoons bivakzak van een halve meter hoog met kleine voortent. Het geheel weegt weliswaar 2 kilo, maar bijna al onze spullen lagen nog buiten. We hadden wel wat stenen op de spullen gelegd, maar Maarten ging nog even kijken. Na een kwartier kwam Maarten terug en had een hunebed van stenen over de spullen heengelegd. De rest van de nacht hebben we goed getukt.

Lees verder