Reisverslag 1/4
 
 

From: Wouter   

Sent: Friday, January 31, 2003 12:01 AM                    

Subject: Re: Aconcagua

We hebben de top gehaald!!

6962 meter boven zeeniveau, dus 6968 meter boven Rotterdam!

Vanaf Mendoza zijn we met de bus van de youthhostel naar de voet van de berg gereden. Ons plan was eerst in Puenta de Inca (2750 m) te slapen, daar de spullen uit te zoeken, te wennen aan de hoogte en de volgende dag te beginnen aan de tocht.

Het busje stopte echter alleen aan het begin van het park en niet in Puenta del Inca. Een paar anderen uit het busje begonnen ook aan de tocht, dus ja, dan wij ook maar. We hebben nog wat spullen uitgezocht en om 16:00 uur 9 januari ging onze permit in. De Ranger vertelde ons de regels, we kregen allebei een genummerde afvalzak die we mee terug moesten nemen (100 dollar boete) en we gingen op pad.

Bij de ingang van het park kwamen we een Duitser tegen met afgeplakte vingers, dus dat voorspelde niet veel goeds. Toen we daarna een Nederlandse groep tegenkwamen van Robert Steenmeijer waarvan een aantal het niet had gehaald vanwege de kou, wisten we waaraan we begonnen waren.

We sliepen in kamp Confluencia op 3300 meter. De eerste nacht hadden we redelijk last van hoofdpijn vanwege de hoogte.  

Dag 2 liepen we naar het basiskamp voor de Zuidwand als acclimatisatietocht. De Zuidwand is het neusje van de zalm van de Aconcagua; een bijna kaarsrechte wand van 4200 tot 6962 meter hoog, maar niet voor ons weggelegd.  

Na een wat betere nacht liepen we naar het basiskamp op 4300 meter. Dit is een tocht waarbij we uren liepen zonder hoogte te winnen. Ten opzichte van Confluencia ligt het basiskamp aan de andere kant van de berg, dus we moesten door de Horcones Valley rondom de berg lopen. Op 4100 meter moest ik bijna overgeven van de hoogte en had ik zware hoofdpijn. We zijn toen een stuk afgedaald en hebben onze tent ergens op de vlakte tussen wat stenen gezet. Hier is al geen begroeiing meer, dus toen het hard begon te waaien gierde het stof door onze tent.  

 

Voor de beklimming van de Aconcagua hadden we twee Tadpole tenten van the Northface meegenomen, één met een binnentent van gaas en één met een binnentent van tentdoek. Vanwege de hogere temperaturen hadden we voor de aanloop naar het basiskamp de tent van gaas meegenomen.

Deze nacht hadden we op een paar koekjes na ook niet gegeten, omdat al ons avondeten met de ezel naar het basiskamp werd vervoerd.  

Na een goed ontbijt, maar nog steeds gammel zijn we de volgende ochtend in 1,5 uur naar het basiskamp gelopen.  

Het basiskamp is echt een luxe. Veel ondernemingen hebben er eigen grote bungalowtenten staan, waar je kan koken als het slecht weer is. Omdat wij een ezel hadden gehuurd bij Campo Base, mochten wij in de tent van Campo Base zitten. Ook mochten wij naar het toilet van Campo Base gaan, een gat in de grond met erboven een klein hokje. Het is verplicht om naar een toiletje te gaan. Als we geen ezel hadden gehuurd, hadden we hiervoor 20 dollar per man voor moeten betalen.

Drinkwater konden we aan de rand van het basiskamp halen uit een stromend beekje. De toiletten stonden aan de andere kant van het kamp. Het was streng verboden te wassen en af te wassen in de beek. Iedereen in het basiskamp (ong.200 man) hield zich hier aan, dus we hebben dit water gedronken zonder koken of waterpurifiers.

Verder was er in het basiskamp een medische staf waar we elke dag ons zuurstofgehalte in ons bloed lieten testen. Dit was gratis, evenals de helikopter voor ernstige gevallen. Het testen ging altijd het zelfde: “How do you feel? When did you arrive? How much liter did you drink today?” (“Only 2, but it is 10 o’clock in the morning”). “You have to drink four or five liters.” Ondertussen moest ik mijn vinger tussen een klemmetje houden om mijn hartslag en zuurstofgehalte te meten.

Na het basiskamp te hebben bereikt, zijn we gelijk naar de dokter gegaan. Ik had 74% en Maarten 77% zuurstof in het bloed. Dat dit niet veel was, voelden we wel. Om onze tent vast te zetten, legden we stenen rondom. Het heeft ons ongeveer 1 steen per 5 minuten gekost, waarna we weer moesten uitblazen. Acclimatiseren hadden we wat onderschat en namen we vanaf nu zeer serieus!

Lees verder