Fotogalerij 2/20
   1  2  3  4  5  6  7  8  9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20
           
  Wouter in hotelkamer.   Bij de ingang van park San Martin waar  we de permit moesten kopen.   Permit regelen.   "Dagrantsoenetjes" samenstellen.   Het busje van Campo Base.  
  's Avonds laat kwamen we aan in Mendoza. Hier was het nog heter dan in Buenos Aires. Vanuit Nederland hadden we een reservering gedaan bij Campo Base per email, maar die reservering bleek toch niet goed aangekomen te zijn. Geen probleem, er werd meteen een goedkoop hotelletje voor ons geregeld. Bij nader inzien was een eigen kamertje fijner dan slapen in een dorm: konden we mooi onze spullen uitzoeken zonder dingen kwijt te raken. In de hotelkamer checkten we nog even onze spullen en het bleek dat we helemaal niets vergeten waren!

De volgende dag hadden we verwacht dat we nog allerlei dingen moesten regelen, maar dit bleek vrij eenvoudig te zijn: Campo Base regelde alles voor ons. In Nederland hadden we gespeeld met de gedachte om geen gebruik te maken van ezels, maar ezels huren bleek niet zo duur te zijn als we hadden gedacht, dus we besloten niet onnodig moeilijk te doen. Bij Campo Base hadden ze een handig kaartje van de stad en ook nog een handige kaart met daarop een routebeschrijving van de normaalroute van de Aconcagua.

We kochten nog wat extra eten in, waaronder ogenschijnlijk heerlijke argentijnse vruchtencake en worsten (waarover later meer). In een bergsportzaak kochten we white fuel. Daarna hebben we nog de permit gekocht in Parque San Martin.

 

  Wouter leefde zich helemaal uit met de stadsplattegrond: links, rechts, links, al snel had ik geen idee meer waar we waren. Uiteindelijk stopte Wouter triomfantelijk: "Raad eens waar we zijn?". Ik: "Geen idee...". En dan stonden we al weer tegenover het hotel.

Het leven in Mendoza beviel ons wel. Heel gemoedelijk. Tussen de middag konden we genieten van het Argentijnse leven: lekker uit uit eten voor een prikkie!

's Middags zijn we druk bezig geweest met het samenstellen van "dagrantsoenetjes" (term van Wouter). Hierbij mengden we Brinta en melkpoeder in vaste verhoudingen: een onbijtje per zakje. Je raadt natuurlijk al dat binnen de kortste keren de hele kamer onder het poeder zat. Daarna een flightbag vullen met spullen voor de ezel. Dit leverde al dilemma's op: in de aanloop naar de berg zouden we niet kunnen beschikken over de spullen in de flightbag. Het bleek dat we veel zaken wellicht al meteen nodig zouden hebben (je moet er bijvoorbeeld niet aan denken dat je op je Teva's naar het basiskamp loopt en dat je dan ineens een sneeuwveld moet oversteken). Uiteindelijk hebben we een weloverwogen keuze gemaakt.

's Avonds gingen we natuurlijk weer uit eten. Zo, alles is geregeld, morgen naar de berg!